چند روزی بود که دلم بد جوری سینما می خواست !دیشب ساعت 10 شب عزممون رو جزم کردیم و به نیت دیدن فیلم "به نام پدر"از" نرگس" چشم پوشی کردیم و رفتیم به طرف سینما . از اونجا که خیلی دور اندیش تشریف داریم ،برای احتیاط زنگ زدیم و از قبل بلیت رزرو کردیم . هر چند با خودمون می گفتیم ساعت 10 شب ،اونم وسط هفته ،کی پا میشه بیاد سینما!!ولی وقتی رسیدیم اونجا دیدیم خیلی مونده تا این ملتو درست حسابی بشناسیم!

با این که مامان موقع خدافظی گفته بود بیرون میری چیزی نخور تا واسه شام جا داشته باشی، با کمال بی شرمی برای تمام 2 ساعت فیلم خوراکی خریدیم و هنوز فیلم شروع نشده شروع کردیم. بر خلاف تصورات واهی ما، هیچ صندلی ای به چشم نمی خورد که از بالاش یه نصف کله بیرون نزده باشه !

نمی دونم چی میشه که یهو یه فیلمی میافته تو دهنا و ازش تعریف میکنن ... خدا حاجت همه رو بده ایشالا ... سر کاری بود حسابی ... تنها چیزی که باعث میشد دل آدم واسه وقت گذاشتن نسوزه دیدن بازی پرویز خودمون بود .

پرویییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییز برو جلو ما باهاتیم !

***

امروز عصر که شد ،بعد جلسه ، با اعصاب خورد ، تو گرمای آفتاب ، وسط میدون انقلاب ، دورو بر پر سینما ، تنها چیزی که به ذهن هر بنی بشری میرسید این بود که تا هنوز عطش سینماش فرو ننشسته یه فیلم دیگه بزنه تو رگ !!

یه نظر سنجی بین بچه ها راه انداختم و گفتم به جز به نام پدر و آتش بس واون طبل گنده زیر پای چپو این فیلم خارجیا هر فیلم دیگه ای باشه میام !!

اونا هم یه نیگا به دورو بر انداختن و" کافه ستاره" رو انتخاب کردن ...

البته بنا به حسب وظیفه نشستیم تا آخرشو دیدیم

..من امروز از همین جا خودمو موظف می دونم به جامعه ی هنری مون تبریک بگم که اینقددددده خوش سلیقن فیلمای خوب خوب واسمون میسازن ، اینقده فکر میکنن ، هزینه های هنگفت خرج می کنن ، مطالعه می کنن ... خلاصه خییییلی کار میکنن این جامعه هنری ما ... همشم واسه ماس .. اگه اونا نبودن ما کجا می رفتیم چیپس می خوردیم ؟؟ یا تو اون گرمای طاقت فرسا کجا میرفتیم که سایه باشه ، کولر داشته باشه ،تااااازه باحالم باشه .. .هان ؟؟ کجا ؟؟

پس از همین جا به نوبه ی خودم واقعا به همشون خسته نباشید میگم و ازشون می خوام تا تند تند از این فیلما بسازن که مردم همیشه در صحنه ی ما رو خوشحال کنن !!دستون درد نکنه .. مرحمت زیاد!

تا دنیا بوده همین بوده ... وقتی حسش هست وقتش نیست ... وقتی حسش نیست وقتش هست!!

حالا ایناشو بی خیال...

با اون دو تا مورد بالایی یه جورایی میشه کنار  اومد ... ولی امان از اون روزی که نه حسش هست نه وقتش!!

خدا بده برکت!!

معمولا وقتی یکی با زبون خوش ما رو خونشون دعوت نکنه مجبور میشیم خودمون دست به کار بشیم و عملیات خود اندازی (خود تلپ کنی ) رو روش پیاده کنیم .

این بار نوبت مرضیه بود .

اول زنگ زدیم بهش و گفتیم می خوایم جلسه ی این هفته رو بندازیم خونتون ... صبح میایم سر ظهر میریم ... بعد که دیدیم مثل کلم قبول کردو حرفی از نهار نزد دوباره زنگ زدیم بهش و گفتیم ببین خونتون دوره ... ما تا بیایم شده 11 ! حد اقلش 1 ساعتم که کار داشته باشیم ، 12 ....،می فهمی که ؟کنار غذا، سالاد شیرازی یادت نره .

صبح فردا زنگ زدم به خونشون تا آدرس رو ازش بگیرم ... خونشون طرفای پونک بود و من شاید یکی دوبار .. اونم تو شب ... گذرم افتاده باشه بهش !

رفتم نقشه شهرو باز کردم جلوم و منطقه پونک رو پیدا کردم و شماره مرضیه رو گرفتم . خودش تو حموم بود .مامانش شروع کرد آدرس دادن ... اول گفت از نیایش میای یا همت ؟؟ الکی گفتم همت .

تند تند شروع کرد به آدرس دادن و من همین جوری زل زده بودم به یه نقطه ی نا معلوم تو نقشه !!

بعد که تموم شد از کل آدرس فقط یه میدون تره بار یادم بود و یه داروخانه که قرار بود سر کوچشون باشه و یه بلوار به نام بلوار کمالی !!

بعد که دیدم دستم به هیچ جا بند نیست زنگ زدم به سمیرا و گفتم زنگ بزنه و دوباره آدرس رو بپرسه ...گفتمش یه ورق کاغذ بر دارو هررررر چی گفت بنویس .. اگه مچل شدیم من از چشم تو میبینم !

اول زیر بار آدرس پرسیدن از این و اون نمی رفتم . ولی بعد که این شکم بیچاره به قار و قور افتاد تسلیم شدم .

تا خود میدون پونک رو خوب رفتیم . البته نه از  رو آدرس درب و داغونی که کاغذش تو دستای سمیرا مچاله شده بود !!

میدون پونک که رسیدیم از هر بنی بشری پرسیدیم این بلوار کمالی کجاس همه از وجودش بی خبر بودن !! می گفتن اصلا یه همچین چیزی نداریم این طرفا.  تو همین بد بختیا بود که یاد اون میوه تره باره افتادم که مامان مرضیه خیلی روش پا فشاری می کرد .

تابلو های میوه تره بار رو دنبال کردیم تا رسیدیم به یه جاهای پرت !!یه بلواری بود !! تابلوش رو نیگا کردیم "کمالی "نبود بالا خره از یه پیر مردی که زیر آفتاب چندش آورسر ظهر مرداد اومده بود هوا خوری پرسیدیم بلوار کمالی کدومه ؟؟ گفت :همینه !!اسم قدیمش کمالی بوده

خلاصه با هزار مشقت کوچه و بقیه مخلفات آدرس رو پیدا کردیم و یه لبخند زورکی نشوندیم رو لبامون ورفتیم تو .

تا سلام و احوال پرسیامون با مامان خانم مرضیه تموم شد با یه قیافه ی طلبکارانه گفتم ببخشیدا اینجا اصلا بلوار کمالی وجود نداره !گفت آخ ببخشید ... من خیلی وقته به تابلوی این خیابونمون نیگا نکردم . نه که آدرس رو از حفظم !!واسه همین ندیدم عوض شده اسمش!!!!!

*این قضیه ی اشتباه گفتن بلوار کمالی یکی از اشتباهات آدرسی بود که ایشون مرحمت فرمودن ... به علت ضیغ وقت به همین اکتفا کردم ... ادرس رو به عنوان یادگاری نگه داشتم چون تو هر کلمش یه دنیا خاطرس!!